Τρίτη, 29 Μαρτίου 2016

Το παραμύθι που δεν είχε τέλος (του Κώστα Βάρναλη)

Ζούσε κάποτε πέρα στην Ανατολή ένας τεμπέλης βασιλιάς. Δεν έκανε καμιά δουλειά. Ολημερίς ξαπλωμένος σε ντιβάνι με πολλά μαλακά μαξιλάρια, έβαζε να του λένε παραμύθια κι αυτός άκουε μαχμουρλίδικα.
  Αμολούσε σ’ όλο του το βασίλειο πλήθος αυλικούς να μαζεύουνε και να στέλνουνε στο παλάτι όσους ξέρανε παραμύθια, άντρες ή γυναίκες, γέρους ή νέους, ντόπιους ή ξένους. Γιατί δε χόρταινε ν’ ακούει. Όταν τέλειωνε το παραμύθι, έπεφτε σε βαθιά πλήξη και δυστυχία. Γι’ αυτό ήθελε πάντα το ένα παραμύθι ν’ ακολουθάει το άλλο. Ακόμα κι όταν έτρωγε κι έπινε ή έπαιρνε το μπάνιο του στη χαβούζα* του παλατιού, ήθελε ν’ ακούει παραμύθια. Μονάχα αργά πολύ, μετά τα μεσάνυχτα, όταν τον έπαιρνε ο ύπνος, τότε σιωπούσανε κι οι παραμυθάδες και, πατώντας στα νύχια τους απάνω στα παχιά κιλίμια, φεύγανε σιγά σιγά να πάνε να ξεκουραστούνε κι αυτοί, οι βασανισμένοι!
  Όσο πιο μεγάλο και μπερδεμένο ήταν το παραμύθι, τόσο περισσότερο του άρεσε. Ήταν παραμύθια που βαστούσανε μέρες και βδομάδες ολάκερες. Μα όσο μεγάλα και να ήτανε, ερχότανε επιτέλους η ώρα τους να τελειώσουν. Ε, τότε ο βασιλιάς γινότανε τρομερά δυστυχής. Αρρωστούσε, που έλεγες πως θα πεθάνει.
  Είδε κι απόειδε αυτός, η δωδεκάδα του (το συμβούλιό του) κι ο γιατρός του, αποφασίσανε όλοι μαζί να στείλουνε τελάληδες* σ’ όλες τις επαρχίες και σε όλα τα χωριά του βασιλείου, να διαλαλήσουνε:
  – Όποιος ξέρει ένα παραμύθι που να μην τελειώνει ποτέ, ας παρουσιαστεί να το πει του πολυχρονεμένου βασιλιά, κι αυτός θα του δώσει ένα σακί φλουριά και την κόρη του για γυναίκα.
  Όσοι ακούγανε αυτά τα λόγια, αστράφτανε τα μάτια τους από τον πόθο να γίνουνε πολύ πλούσιοι και να παντρευτούν τη βασιλοπούλα. Κι όλοι νομίζανε πως θα τα καταφέρνανε να διηγηθούνε παραμύθι χωρίς τέλος. Το κάτω της γραφής, αν αποτυχαίνανε, δε θα είχανε να χάσουνε τίποτα.
  Μα οι τελάληδες προσθέτανε στο τέλος:
  – Όποιος όμως δε τα καταφέρει να διηγηθεί το ατέλειωτο παραμύθι, τότε ο βασιλιάς θα του κόψει το κεφάλι!
  Όταν ακούγανε αυτήν την ποινή, τους έπιανε τρόμος και φόβος. Τότε νιώθανε πως ο βασιλιάς δε ζητούσε εύκολο πράμα. Και λέγανε συναμεταξύ τους:
  – Αδύνατα πράγματα ζητάει.
  Ωστόσο παρουσιαστήκανε στο βασιλιά δυο τρεις αποφασισμένοι ή να κερδίσουνε το στοίχημα ή να χάσουνε το κεφάλι τους. Ο πρώτος, που δοκίμασε να πει το ατέλειωτο παραμύθι, μπόρεσε να το βαστάξει τρεις μήνες. Μα ύστερα η φαντασία του είχε στερέψει. Μασούσε τα λόγια του, δεν έβρισκε τίποτα να πει και έτσι έχασε το κεφάλι του.
  Τότε οι άλλοι δυο φοβηθήκανε κι ούτε καν τολμήσανε ν’ αρχίσουνε. Φύγανε, κι ευχαριστούσανε μάλιστα το Θεό που γλυτώσανε απ’ του Χάρου τα δόντια.
  Πέρασε πολύς, πάρα πολύς καιρός, και κανένας δεν ερχόταν στο παλάτι γι’ αυτή τη δουλειά.
  Όπου νά σου μια μέρα και παρουσιάζεται ένας ξένος –από πού ήταν, κανένας δεν ήξερε. Μα η εξυπνάδα του και το θάρρος του ήταν μεγάλα.
  – Μεγάλε βασιλιά, είπε, αφού έκανε τον απαραίτητο τεμενά.* Άκουσα πως δίνεις μεγάλη αμοιβή σε κείνον που θα σου διηγηθεί ένα παραμύθι χωρις τέλος. Του δίνεις ένα σακί φλουριά και τη βασιλοπούλα. Είναι αλήθεια;
  – Αλήθεια, απάντησε ο βασιλιάς. Αν όμως δεν πετύχει, τότε του παίρνω το κεφάλι.
  – Το ξέρω κι αυτό, είπε ο ξένος. Κι είμαι αποφασισμένος να σου διηγηθώ εγώ μια ιστορία που δεν τελειώνει.
  – Περιμένω ν’ αρχίσεις, είπε ο βασιλιάς και ξαπλώθηκε στον καναπέ απάνω στα πολλά μαξιλάρια.
  Τότε ο ξένος στρογγυλοκάθισε στο πάτωμα απάνω στο κιλίμι μπροστά στο βασιλιά κι άρχισε:
  «Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένας μεγάλος βασιλιάς, που μάζεψε όλο το σιτάρι της απέναντι χώρας του και το κλείδωσε σε μιαν αποθήκη τόσο μεγάλη, που για να πας από την μιαν άκρη της έως την άλλη θα έπρεπε να περπατάς από το πρωί ίσαμε το βράδυ.
  »Μια μέρα έπεσε στην πρωτεύουσα ένα μαύρο σύννεφο ακρίδες τόσο μεγάλο, που σκοτείνιασε ο ήλιος κι όλοι νομίσανε πως ήρθε η συντέλεια του κόσμου. Γιατί γεμίσανε οι δρόμοι, τα σπίτια, ο αέρας, από ακρίδες τόσο πυκνές, που δεν μπορούσες ν ’ανασάνεις.
  »Αυτές οι αμέτρητες ακρίδες, αφού φάγανε όλα τα αμπέλια και τα δάση και δε χορτάσανε, μυριστήκανε τελευταία και την αποθήκη του σιταριού. Μα η αποθήκη ήταν πολύ καλά κλεισμένη από παντού, κι όχι μονάχα δεν είχε παράθυρα ή καμινάδες, μα ούτε και καμιά σκισμάδα για να μπορέσουνε να τρυπώσουνε μέσα και να φάνε το σιτάρι.
  »Κάμποσες μέρες φέρνανε βόλτα γύρω στην αποθήκη και κοιτάζανε με προσοχή όλες τις μεριές, μπας και βρεθεί πουθενά καμιά τρυπίτσα ή καμιά χαραμάδα. Μα επιτέλους μια τυχερή ακρίδα ανακάλυψε στην ανατολική πλευρά της αποθήκης μια μικρούλα σκισμάδα, που μόλις χωρούσε μοναχή της. Μπήκε το λοιπόν μέσα, πήρε ένα σπειρί σιτάρι και βγήκε.
  »Άμα βγήκε αυτή, μπήκε μια δεύτερη ακρίδα, πήρε κι αυτή ένα δεύτερο σπειρί σιτάρι και βγήκε. Άμα βγήκε κι αυτή, μπήκε μια τρίτη ακρίδα, πήρε κι αυτή ένα τρίτο σπειρί σιτάρι και βγήκε. Ύστερα μπήκε μια τέταρτη ακρίδα και πήρε ένα τέταρτο σπειρί σιτάρι, κι άμα βγήκε κι αυτή, μπήκε μια πέμπτη ακρίδα κτλ…»
  Περάσανε μέρες, βδομάδες, μήνες, χρόνια, κι ο ξένος αξακολουθούσε να λέει από το πρωί ώς το βράδυ το ίδιο πράμα:
  «Ύστερα μπήκε μια άλλη ακρίδα και πήρε άλλο σπειρί σιτάρι. Άμα βγήκε αυτή, μπήκε άλλη ακρίδα και πήρε ένα άλλο σπειρί σιτάρι…»
  Περάσανε έτσι δυο χρόνια κι ο ξένος έλεγε και ξανάλεγε από το πρωί ώς το βράδυ το ίδιο χαβά.* Ο βασιλιάς στενοχωριότανε πολύ, ώσπου μια μέρα τονε ρώτησε θυμωμένος:
  – Δε μου λες, πόσον καιρό αυτές οι ακρίδες θα μπαίνουνε και θα βγαίνουνε;
  – Μα, βασιλιά μου πολυχρονεμένε, ώς τώρα οι ακρίδες αδειάσανε μια πιθαμή σιτάρι από την αποθήκη. Και μένουνε ακόμα τριακόσιες πιθαμές και μιλιούνια ακρίδες. Ίσως μετά εξακόσια χρόνια θα κατορθώσουν να μπούνε στην αποθήκη όλες οι ακρίδες μια μια και ν’ αδειάσουνε το σιτάρι. Και πάλι βλέπουμε…
  Τότε πια ο βασιλιάς δε βάσταξε. Γούρλωσε τα μάτια του, τινάχτηκε από το ντιβάνι και ξεφώνισε με όλη του τη δύναμη:
  – Καταραμένε άνθρωπε. Θα με τρελάνεις! Άι στο καλό! Έχασα το στοίχημα! Πάρε το σακί τις λίρες και την κόρη μου κι άφησέ με ήσυχο.
  Έτσι ο έξυπνος αυτός ξενοτοπίτης πήρε τα χρήματα, πήρε τη βασιλοπούλα κι έγινε και διάδοχος του θρόνου.
  Ο βασιλιάς είχε γεράσει πολύ κι ευχαριστιότανε τώρα ν’ ακούει παραμύθια κι ιστορίες που είχανε τέλος. Κάθε τόσο συνήθιζε να λέει:
  – Είμαι ευχαριστημένος, που έμαθα πως μονάχα οι ιστορίες που τελειώνουν είναι όμορφες κι έχουνε ενδιαφέρον.
  Άμα πέθανε, έγινε βασιλιάς ο έξυπνος γαμπρός του. Και το κράτος ευτύχησε. Μα οι ιστορικοί δε συμφωνήσανε ακόμα από ποιον τόπο ήταν αυτός ο ξένος.



* χαβούζα: δεξαμενή.
* τελάλης: κήρυκας.
* ο τεμενάς: η υπόκλιση.
* χαβάς: τραγούδι, τα ίδια λόγια.


(Aπό το βιβλίο: Aνθολόγιο για τα παιδιά του Δημοτικού, μέρος δεύτερο, Oργανισμός Eκδόσεως Διδακτικών Bιβλίων, 1975)

Δευτέρα, 29 Φεβρουαρίου 2016

Γιατί ο Φεβρουάριος έχει 29 και το 2016 είναι δίσεκτο έτος;


 


Κάθε τέσσερα χρόνια, όπως και φέτος την Δευτέρα, ο Φεβρουάριος θα έχει 29 μέρες αντί για τις συνήθεις 28 και έτσι το έτος θεωρείται δίσεκτο. Γιατί όμως αυτό συμβαίνει;

Η ανάγκη να προστεθεί μια μέρα ανά τετραετία προκύπτει από την απόκλιση του ισχύοντος γρηγοριανού ημερολογίου από το φυσικό ηλιακό/αστρονομικό ημερολόγιο. Ενώ το πρώτο χρησιμοποιεί 365 μέρες, στην πραγματικότητα μια πλήρης περιστροφή της Γης γύρω από τον Ήλιο, δηλαδή ένα αστρονομικό έτος, διαρκεί 365,2422 μέρες.

Εξαιτίας αυτής της διαφοράς, έχει αποφασισθεί να προσμετράται άλλη μια μέρα τον Φεβρουάριο ανά τετραετία, έτσι ώστε να συγχρονίζεται καλύτερα τ ο ιστορικό ημερολόγιο με το αστρονομικό, με άλλα λόγια προκειμένου ο χρόνος να βρίσκεται σε συγχρονισμό με την περιστροφή του πλανήτη μας.

Το ρωμαϊκό ημερολόγιο είχε 355 μέρες και πρόσθετε έναν μήνα 22 ημερών ανά διετία, ώσπου ο Ιούλιος Καίσαρας, όταν έγινε αυτοκράτορας, έδωσε εντολή στον αστρονόμο Σωσιγένη να βελτιώσει το όλο σύστημα. Ο Σωσιγένης τότε αποφάσισε σε ένα έτος διάρκειας 365 ημερών να προσθέτει μια μέρα ανά τέσσερα χρόνια και έτσι «γεννήθηκε» η 29η Φεβρουαρίου.

Το κακό για όσους γεννιούνται εκείνη τη μέρα εδώ και χιλιετίες, είναι ότι... χάνουν τα γενέθλιά τους για τρία χρόνια, ώσπου να τα ξαναβρούν το τέταρτο -και δίσεκτο- έτος. Μερικοί επιλέγουν να γιορτάζουν την 28η Φεβρουαρίου ή την 1η Μαρτίου (για να μην χάνουν και τα δώρα!). Από στατιστική άποψη, η πιθανότητα γέννησης την 29η Φεβρουαρίου είναι μία στις 1.461.

Ανάμεσα στις παραδόσεις που συνοδεύουν τη δίσεκτη 29η Φεβρουαρίου, είναι ότι τα ζευγάρια αποφεύγουν να παντρεύονται αυτή τη μέρα, θεωρώντας την γρουσούζικη.

Τέλος, υπενθυμίζεται ότι η 29η Φεβρουαρίου, ως σπάνια μέρα η ίδια, έχει καθιερωθεί ως η Παγκόσμια Ημέρα Σπάνιων Ασθενειών.

Πέμπτη, 4 Φεβρουαρίου 2016

"Το δώρο" Μια γλυκιά ταινία μικρού μήκους που αξίζει να δείτε

Ένα αγόρι παίζει απορροφημένο κάποιο βίντεο-παιχνίδι, μέχρι η που η μαμά του μπαίνει στο σπίτι και αφήνει μπροστά του μια χάρτινη κούτα.
Αυτό που κρύβεται μέσα στην κούτα θα είναι το έναυσμα για να επιστρέψει ο πιτσιρικάς της ιστορίας στην πραγματική ζωή.
Η τετράλεπτη ταινία είναι μια απ’ τις πιο γλυκές και έξυπνες ταινίες που έχουμε δει, αφού δεν φοβάται να κάνει τον ήρωά της αντιπαθή και με τον πιο ευρηματικό τρόπο να τον αποκαταστήσει στα μάτια μας λίγο πριν το τέλος.
Το ταινιάκι βασίστηκε σε κόμικ του Βραζιλιάνου σκιτσογράφου Fabio Coala και έχει αποσπάσει περισσότερες από 50 διακρίσεις και βραβεία. Δείτε την ταινία με το αναπάντεχο τέλος παρέα με τα παιδιά –δεν θα το μετανιώσετε:

Παρασκευή, 25 Δεκεμβρίου 2015

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΚΑΙ ΚΑΛΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ!

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΙΑΤΙΚΟΥ ΔΕΝΤΡΟΥ

Ας δούμε πως ξεκίνησε η ιστορία με το Χριστουγεννιάτικο δέντρο που στολίζουν σήμερα στα περισσότερα ελληνικά σπίτια …


κάνε κλικ για να διαβάσεις την ιστορία ...
Πατήστε πάνω στην εικόνα για να μάθετε πώς.

«Χριστουγεννιάτικη Ιστορία» από το Αναγνωστικό Β’ Δημοτικού του 1948

voskos_xristos

Εἶναι παραμονὴ Χριστουγέννων. Βράδυ καὶ τὸ κρύο ἔξω εἶναι τσουχτερό. Τὸ χιόνι σὰν ἄσπρο σεντόνι σκεπάζει τοὺς δρόμους τοῦ χωριοῦ καὶ τὰ γύρω βουνά. Ὁ πατέρας καὶ ἡ μητέρα πῆγαν στὴν ἐκκλησία. Τὰ παιδιὰ εἶναι λυπημένα, γιατὶ δὲν πῆγαν κι ἐκεῖνα. Τότε ἡ γιαγιά, γιὰ νὰ διώξη τὴ στενοχώρια τῶν παιδιῶν, ἄρχισε νὰ τοὺς λέη τὴ χριστουγεννιάτικη ἱστορία.
– Μιὰ φορά, ξεκίνησε ἕνας φτωχὸς ἄνθρωπος ἀπὸ τὴν καλύβα του νὰ βρῆ φωτιά. Γύριζε ἀπὸ πόρτα σὲ πόρτα, χτυποῦσε νὰ τοῦ ἀνοίξουν κι ἔλεγε:
– Βοηθῆστε με, καλοί μου ἄνθρωποι! Ἡ γυναίκα μου γέννησε ἕνα παιδάκι… Πρέπει ν’ ἀνάψω φωτιά, γιὰ νὰ ζεστάνω κι αὐτὴ καὶ τὸ μωρό. Μὰ ἦταν νύχτα. Ὅλοι κοιμόνταν κλεισμένοι στὰ σπίτια τους καὶ κανένας δὲν ἔδινε ἀπάντηση στὰ παρακάλια του. Ὁ ἄνθρωπος ὅλο καὶ προχωροῦσε καὶ ξεμάκραινε ἀπὸ τὴ φτωχή του καλύβα.
Κάποτε εἶδε μακριὰ ἕνα μικρό φῶς. Ὅλος χαρά, πὼς θάβρισκε πιὰ φωτιά, κίνησε κατὰ κεῖ. Ὅταν πλησίασε, εἶδε πὼς ἦταν μιὰ μεγάλη φωτιὰ κι ὁλόγυρά της ἦταν ξαπλωμένα ἕνα κοπάδι ἄσπρα πρόβατα.
Τὸ κοπάδι τὸ φύλαγε ἕνας γεροβοσκός.
Κι ὁ ἄνθρωπος ποὺ χρειαζόταν τὴ φωτιά, πλησίασε τὰ πρόβατα καὶ εἶδε, πὼς στὰ πόδια τοῦ βοσκοῦ ἦταν ξαπλωμένα τρία μεγάλα σκυλιά.
Ὅταν πλησίασε ὁ ἄνθρωπος τὰ σκυλιά, ἐκεῖνα ξύπνησαν κι ἄνοιξαν τὰ μεγάλα τους στόματα, γιὰ νὰ γαβγίσουν. Μὰ ἡ φωνή τους παράλυσε στὸ στόμα τους καὶ κανένα γάβγισμα δὲν τάραξε τὴ νυχτερινὴ ἡσυχία.
Τότε ὁ ἄνθρωπος εἶδε, πὼς ἀνασηκώθηκε ἡ τρίχα τους, πὼς γυάλισαν τὰ δόντια τους καὶ πὼς ρίχτηκαν ἐπάνω του. Ἔνιωσε πὼς ἕνα σκυλὶ τὸν ἅρπαξε ἀπὸ τὰ γόνατα, τ’ ἄλλο ἀπὸ τὸ χέρι καὶ τὸ τρίτο κρεμάστηκε ἀπὸ τό λαιμό του. Μὰ τὰ δόντια τους ἔμειναν παράλυτα καὶ τὰ σκυλιά,  χωρὶς νὰ τοῦ κάνουν κανένα κακό, τραβήχτηκαν.
Τότε ὁ ἄνθρωπος ἔκαμε νὰ πλησιάση στὴ φωτιά, μὰ τὰ πρόβατα στριμώχτηκαν τὸ ἕνα κοντὰ στό ἄλλο, τόσο πολύ, ποὺ δὲν εἶχε ποῦ νὰ πατήση. Τότε κι αὐτὸς ἄρχισε νὰ πατάη στὶς πλάτες τους, μὰ κανένα ἀπὸ τὰ πρόβατα οὔτε κουνήθηκε,οὔτε ξύπνησε.
Τότε ὁ Γιαννάκης ρώτησε:
– Γιατί, γιαγιά, τὰ πρόβατα ἐξακολούθησαν ἥσυχα τὸν ὕπνο τους, ἀφοῦ ξέρομε πόσο δειλὰ εἶναι;
– Ἔχε λίγη ὑπομονὴ καὶ θὰ τὸ μάθης, εἶπε ἡ γιαγιὰ κι ἐξακολούθησε τὴ διήγησή της:
– Ὅταν ὁ ἄνθρωπος αὐτὸς πλησίασε σχεδὸν τὴ φωτιά, ὁ βοσκὸς σήκωσε τὸ κεφάλι του.
Ἦταν ἕνας κατσουφιασμένος γέρος, παράξενος καὶ σκληρὸς καὶ μιλοῦσε ἀπότομα σὲ ὅλους. Ὅταν εἶδε τὸν ἄγνωστο, ποὺ πλησίαζε, ἔριξε ἐπάνω του τὴ μακριά του γκλίτσα, ποὺ ἦταν στὴν ἄκρη μυτερή. Μὰ ἡ γκλίτσα λοξοδρόμησε κι ἔπεσε μὲ πολὺ κρότο στὴ γῆ, χωρὶς νὰ βλάψη τὸν ἄγνωστο.
Ἡ γιαγιὰ ἤθελε νὰ ἐξακολουθήση, μὰ ὁ Κωστάκης τώρα μὲ τὴν ἀράδα του τὴ ρώτησε: – Μὰ γιατί, γιαγιά, δὲν τὸν πέτυχε ἡ γκλίτσα; Μὰ ἡ γιαγιά, χωρὶς νὰ προσέξη τὴν ἐρώτηση τοῦ Κωστάκη, ἐξακολούθησε:
– Τότε ὁ ἄγνωστος πλησίασε τὸ βοσκὸ καὶ τοῦ εἶπε:
– Καλέ μου ἄνθρωπε, βοήθησέ με καὶ δῶσε μου λίγη φωτιά. ῾Η γυναίκα μου γέννησε καὶ πρέπει ν’ ἀνάψω φωτιὰ νὰ ζεσταθῆ κι αὐτὴ καὶ τὸ μωρό.
Ὁ βοσκὸς θέλησε νὰ τοῦ ἀρνηθῆ. Θυμήθηκε ὅμως, πὼς τὰ σκυλιὰ δὲν μπόρεσαν νὰ τὸν δαγκάσουν, τὰ πράβατα δὲν τὸν φοβήθηκαν καὶ δὲν σκορπίστηκαν καὶ πὼς ἡ μαγκούρα του δὲν τὸν πέτυχε καὶ δείλιασε. Δὲν τόλμησε λοιπὸν νὰ ἀρνηθῆ στὸν ἄγνωστο.
– Πάρε ὅση φωτιὰ θέλεις! εἶπε ὁ βοσκός.
Μὰ ἡ φωτιὰ εἶχε χωνέψει πιὰ καὶ δὲν εἶχε κανένα μακρὺ ξύλο ἢ κλαδί. Ἦταν μονάχα ἕνας μεγάλος σωρὸς ἀπὸ ἀναμμένα κάρβουνα. Καὶ ὁ ἄγνωστος δὲν εἶχε οὔτε φτυάρι, οὔτε κανέναν τενεκέ, οὔτε τίποτ’ ἄλλο, γιὰ νὰ τὰ βάλη καὶ νὰ τὸν πάη σπίτι του.
Ὁ βοσκός, ποὺ τόνιωσε αὐτό, τοῦ ξαναεῖπε:
– Πάρε ὅση φωτιὰ θέλεις καὶ ἀπὸ μέσα του χαιρόταν, πὼς δὲ θὰ μπορέση νὰ πάρη φωτιά.
Μὰ ὁ ἄγνωστος ἔσκυψε, παραμέρισε μὲ τὸ χέρι του τὴ στάχτη ἀπὸ τὰ κάρβουνα, ὕστερα ἀνασήκωσε τὴν ἄκρη ἀπὸ τὸ φόρεμά του καὶ τὰ ἔβαλε ἐκεῖ. Τί περίεργο ὅμως! Τὰ κάρβουνα, οὔτε τὰ χέρια του ἔκαιγαν, ὅταν τάπιανε, οὔτε τώρα τὸ φόρεμά του. Τὰ πήγαινε σπίτι του, σὰ νὰ μὴν ἦταν ἀναμμένα κάρβουνα, ἀλλὰ μῆλα ἢ καρύδια.
Ἐδῶ γιὰ τρίτη φορὰ τὰ παιδιὰ ρώτησαν τὴ γιαγιά:
– Μὰ γιατί, γιαγιά, δὲν τὸν ἔκαψαν τὰ κάρβουνα;
– Τώρα θὰ ἰδῆτε γιατί, περιμένετε! Εἶπε ἡ γιαγιὰ κι ἐξακολούθησε.
Ὅταν εἶδε αὐτὰ ὁ κακὸς βοσκός, ἀπόρησε.
– Μὰ τί νύχτα εἶναι αὐτή, συλλογίστηκε, ποὺ τ’ ἀγριόσκυλα δὲ δαγκάνουν, τὰ πρόβατα δὲν τρομάζουν, ἡ γκλίτσα δὲν πληγώνει καὶ τὰ κάρβουνα δὲν καῖνε;
Σταμάτησε τὸν ἄγνωστο καὶ τὸν ρώτησε:
– Τί νύχτα εἶναι ἡ σημερινὴ καὶ γιατί ὅλα ἔχουν τόση καλοσύνη γιὰ σένα;
– Ἄν δὲν τὸ βλέπεις μόνος σου, δὲν μπορῶ ἐγὼ νὰ σοῦ ἐξηγήσω, ἀποκρίθηκε ὁ ἄγνωστος, καὶ τράβηξε τὸ δρόμο του, γιὰ νὰ προφτάση νὰ ζεστάνη τὴ γυναίκα του καὶ τὸ βρέφος.
Ὁ βοσκὸς ἀποφάσισε ν᾽ ἀκολουθήση τὸν ἄγνωστο καὶ νὰ μάθη τί σημαίνουν ὅλα αὐτά. Πήγαινε λοιπὸν ἀπὸ πίσω του, ὥσπου ὁ ἄγνωστος ἔφτασε στὴν καλύβα του.
Εἶδε τότε ὁ βοσκός, πὼς ὁ ἄνθρωπος αὐτὸς δὲν εἶχε οὔτε καλύβα καὶ πὼς ἡ γυναίκα του καὶ τὸ μωρὸ ἦταν ξαπλωμένοι μέσα σὲ μιὰ γυμνὴ σπηλιά, ποὺ δὲν εἶχε τίποτ’ ἄλλο ἀπὸ τοὺς τέσσερεις γυμνοὺς τοίχους. Ὁ βοσκὸς σκέφτηκε τότε, πὼς τὸ μικρὸ καὶ ἀθῶο βρέφος θὰ πάγωνε μέσα στὴ σπηλιὰ κι ἂν καὶ ἡ καρδιά του ἦταν σκληρή, τὸ λυπήθηκε. Ξεκρέμασε τότε τὸ σακούλι, ποὺ εἶχε κρεμασμένο στὸν ὦμο του, ἔβγαλε μιὰ κάτασπρη μαλακὴ προβιὰ καὶ τὴν ἔδωσε στὸν ἄγνωστο νὰ τὴ στρώση κάτω ἀπὸ τὸ παιδάκι.
Ἐκείνη τὴ στιγμή, ποὺ αὐτὸς ὁ σκληρὸς ἄνθρωπος ἔνιωσε συμπόνια γιὰ τοὺς ἄλλους ἀνθρώπους κι ἔκαμε μιὰν ἐλεημοσύνη, ἄνοιξαν τὰ μάτια του. Εἶδε αὐτά, ποὺ πρὶν δὲν μποροῦσε νὰ ἰδῆ κι ἄκουσε ἐκεῖνο, ποὺ πρὶν δὲν μποροῦσε ν’ ἀκούση.
Εἶδε, πὼς ὁλόγυρα ἦταν ἄγγελοι μ᾽ ἀσημένιες φτεροῦγες καὶ πὼς στὰ χέρια τους κρατοῦσαν κιθάρες. Κι ἄκουσε ποὺ ἔψαλλαν, πὼς τὴ νύχτα ἐκείνη γεννήθηκε ὁ Σωτὴρας τοῦ κόσμου.
Τὸτε κατάλαβε ὁ βοσκός, γιατί τὴ νύχτα ἐκείνη δὲν μποροῦσε κανένας νὰ κάμη κακὸ στὸν ἄγνωστο.
Ἔπειτα εἶδε ὁ βοσκός, πὼς ἄγγελοι ἦταν παντοῦ. Κάθονταν στὴ σπηλιά, κατέβαιναν ἀπ᾽ τὸ βουνό, πετοῦσαν στὸν οὐρανό, περπατοῦσαν πολλοὶ μαζὶ στοὺς δρόμους, σταματοῦσαν στὴν εἴσοδο τῆς σπηλιᾶς καὶ κοίταζαν τὸ βρέφος. Παντοῦ ἦταν σκορπισμένη ἡ χαρά, τὸ τραγούδι καὶ μιὰ λεπτὴ ψαλμωδία. Κι ὅταν ὁ βοσκὸς στὴ σκοτεινὴ ἐκείνη νύχτα εἶδε κι ἄκουσε, ὅσα πρὶν οὔτε ἔβλεπε οὔτε ἄκουε, ἔνιωσε μεγάλη χαρά, ποὺ ἄνοιξαν τὰ μάτια του καὶ γονάτισε κι εὐχαρίστησε τὸ Θεό.
Τότε κι ὁ Γιαννάκης, ποὺ ἡ γιαγιὰ πιὰ σταμάτησε τὴ διήγησή της, εἶπε:
– Τώρα, γιαγιά, κατάλαβα κι ἐγώ, γιατί ἐκείνη τὴ νύχτα τὰ σκυλιὰ δὲ δάγκωναν, τὰ πρόβατα δὲν ξυπνοῦσαν ἀπὸ τὸ φόβο τους, ἡ γκλίτσα δὲν πλήγωνε καὶ τὰ κάρβουνα δὲν ἔκαιαν. Εἶχαν ὅλα τὴν καλοσύνη τοῦ Χριστούλη μας, γιατὶ τὸ μωρό, ποὺ γεννήθηκε ἐκείνη τὴ νύχτα, ἦταν ὁ Χριστός!
῎Ε, γιαγιάκα;
– Ναί, παιδάκια μου, εἶπε ἡ γιαγιὰ καὶ φίλησε τὰ ἐγγονάκια της. ᾽Ελᾶτε τώρα καὶ σεῖς στὰ κρεβατάκια σας νὰ κοιμηθῆτε.

Πηγή : Αναγνωστικό Β’ Δημοτικού 1948

Παρασκευή, 24 Απριλίου 2015

«Ο Μικρός Πρίγκιπας» του Αντουάν ντε Σεν Εξιπερί. Διαβάστε το εδώ δωρεάν σε μετάφραση Ηρακλή Λαμπαδαρίου

«Ο Μικρός Πρίγκιπας», με στοιχεία παραμυθιού, μας ταξιδεύει σ’ έναν φανταστικό κόσμο όπου συναντούμε διαφορετικούς τύπους ανθρώπων, σύμβολα και ιδιοφυείς αλληγορίες. Οι στόχοι, οι αξίες, τα συναισθήματα και ο ρόλος του κάθε ανθρώπου στη ζωή βρίσκονται στη σκέψη του συγγραφέα που οδηγεί τις λέξεις και τα σκίτσα του. Ένα αριστούργημα που γεννήθηκε τη δύσκολη εποχή του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, επιχειρώντας να δώσει ένα μάθημα ζωής και ανθρωπιάς.
Μπορείτε να κατεβάσετε δωρεάν το βιβλίο «Ο Μικρός Πρίγκιπας» του Antoine de Saint-Exupéry σε μετάφραση του Ηρακλή Λαμπαδαρίου, από τη διεύθυνση: http://www.saitapublications.gr/2015/04/ebook.157.html 
ή να το διαβάσετε πατώντας παρακάτω:

Σάββατο, 11 Απριλίου 2015

"Όταν η πασχαλίτσα συνάντησε ελέφαντα" του Χρήστου Μπουλώτη. Πασχαλιάτικο παραμύθι


http://www.mikrosanagnostis.gr/library/pageflip38/Default.html 
Κάνετε κλικ πάνω στην εικόνα για να διαβάσετε και να ακούσετε το παραμύθι

"Όταν η πασχαλίτσα συνάντησε ελέφαντα"
Συγγραφέας  : Μπουλώτης Χρήστος
Εικονογράφος  : Μπαχά Μάρια
Εκδότης  : Εκδοτικός Οίκος Α. Α. Λιβάνη

Όταν η πασχαλίτσα ψάχνει να βρει μια μαύρη βούλα που ξεκόλλησε από το κόκκινο παλτό της, όλα μπορεί να συμβούν στην πόλη. Ακόμη και να παντρευτεί ελέφαντα απ' την Ινδία.
πηγή:  http://www.mikrosanagnostis.gr/

"Το Πάσχα του Πασχάλη" Πασχαλιάτικο παραμύθι της Μαρίας Ανδρικοπούλου

Κάνε κλικ πάνω στην εικόνα για να το ακούσεις και να ξεφυλλίσεις το βιβλίο


   "Το Πάσχα του Πασχάλη"

Συγγραφέας: Μαρία Ανδρικοπούλου 
Εικονογράφηση: Δήμητρα Αδαμοπούλου 
Εκδόσεις: Τετράγωνο

Φέτος την άνοιξη ο μικρός τρισχαριτωμένος λαγουδάκος, ο Πασχάλης, έχει χάσει τελείως το κέφι του. Αιτία της κακοκεφιάς του η μετακόμιση που αναγκάζονται να κάνουν -λόγω της δουλειάς του πατέρα του- από το αγρόκτημα όπου γεννήθηκε σε μια μικρή πόλη κάμποσα χιλιόμετρα μακριά.
Ο Πασχάλης δυσκολεύεται πολύ να συνηθίσει την καινούργια του γειτονιά, ώσπου ανήμερα το Πάσχα, αναπάντεχα, όλα αλλάζουν σαν από θαύμα.

πηγή: http://www.mikrosanagnostis.gr

Τρίτη, 13 Ιανουαρίου 2015

"Γίνε πράκτορας του πλανήτη" παιδικό βιβλίο της Ελένης Ανδρεάδη. Παρουσίαση του βιβλίου.

 "Γίνε Πράκτορας του Πλανήτη"
Συγγραφέας:Ελένη Ανδρεάδη
Εικονογράφηση: Στέφανος Κολτσιδόπουλος
Ηλικία: Από 8 ετών,  Σελίδες: 128
Τολμάς να αναλάβεις μια μυστήρια, άκρως απόρρητη αποστολή γεμάτη εκπλήξεις; Είσαι έτοιμος να σώσεις τον κόσμο; Αν η απάντηση είναι όχι, ΜΗΝ ΑΝΟΙΞΕΙΣ ΑΥΤΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ! Αν πάλι η απάντηση είναι ναι, τότε αυτό το βιβλίο είναι για σένα. Άνοιξέ το όμως με μεγάλη προσοχή. Γιατί η ζωή σου δε θα είναι ποτέ ξανά η ίδια…
Ένα βιβλίο με οικολογικό μήνυμα, δοκιμασμένο προηγουμένως στα σχολεία μέσα από δράσεις της ίδιας της συγγραφέως και της ομάδας της. Έξυπνο και αστείο κείμενο, καλή μυθοπλασία, πρωτοποριακό στήσιμο του ίδιου του βιβλίου και πολύ μοντέρνα εικονογράφηση.
Tο βιβλίο "Γίνε πράκτορας του πλανήτη" της Ελένης Ανδρεάδη ξεχωρίζει την πρωτοτυπία του καθώς: * Είναι γεμάτο μυστικά μηνύματα για παιδιά,
* με σελίδες που σε παραπέμπουν να προχωρήσεις στην ανάγνωση μόνο εάν συμφωνείς να κρατήσεις επτασφράγιστα τα μυστικά των πρακτόρων,
* με αποκρυπτογραφημένα μηνύματα,
* με οδηγίες για μυστικά όπλα ενάντια στην κατανάλωση της ενέργειας
* σελίδες που πρέπει να κρατήσεις ανάποδα στα χέρια σου και με μια εικονογράφηση που θα τη ζήλευε ο καλύτερος ζωγράφος.
Ο σκοπός που γράφτηκε αυτό το βιβλίο είναι η ενημέρωση των παιδιών για τις επιπτώσεις της σπατάλης της ενέργειας ή για την εξάντληση των πόρων του πλανήτη.
Το ύφος του δεν είναι καθόλου διδακτικό αλλά πέρα για πέρα διαδραστικό. Τα παιδιά, μεταξύ των άλλων, κάνουν πειράματα στο σπίτι τους και παίρνουν τον μυστικό όρκο να βοηθήσουν τον πλανήτη.  


A 40600 copy-sΒιογραφικό: Ελένη Ανδρεάδη:
Η Ελένη Ανδρεάδη σπούδασε Περιβαλλοντική Πολιτική και ΜΜΕ στο Πανεπιστημίου Χάρβαρντ. Έχει εργαστεί ως στρατηγικός αλλά και περιβαλλοντικός σύμβουλος στην Ελλάδα, Αμερική, Αγγλία και Γερμανία για εταιρείες, οργανισμούς και δημόσια όργανα, όπως για τη Ford Motor Company, Accenture, BBC και το Υπουργείο Εσωτερικών της Βρετανίας. Ένα ντοκιμαντέρ της αμερικάνικης εταιρείας παραγωγής Participant Productions (που ακολούθησε την παραγωγή του Μια Ενοχλητική Αλήθεια με τον Αλ Γκορ), στο οποίο εργαζόταν ως περιβαλλοντικός σύμβουλος, την οδήγησε στην Ινδία. Εκεί συνάντησε παιδιά που κατάφεραν να απαγορεύσουν τη χρήση της πλαστικής σακούλας στο χωριό τους και πείστηκε ότι αυτά είναι που έχουν τη δύναμη να αλλάξουν τον κόσμο. Μετακόμισε στην Ελλάδα για να εργαστεί στην οικογενειακή τουριστική επιχείρηση Σάνη Α.Ε., όπου μεταξύ άλλων επιμελείται το πρόγραμμα Sani Green. Το 2009 ίδρυσε την ΜΚΟ Πράκτορες του Πλανήτη, με αντικείμενο τη βιωματική εκπαίδευση και δράση παιδιών για την αειφόρο ανάπτυξη. Με καινοτόμο αναλυτικό εκπαιδευτικό υλικό και δραστηριότητες, η οργάνωση τους δίνει τα κατάλληλα εφόδια ώστε να εξελιχθούν σε πολίτες που παίρνουν πρωτοβουλίες και αναλαμβάνουν δράση για ένα καλύτερο συλλογικό μέλλον. Το σχολικό πρόγραμμα υλοποιείται σε δημόσια και ιδιωτικά δημοτικά σχολεία σε ολόκληρη τη χώρα. Το 2013 οι Πράκτορες του Πλανήτη βραβεύτηκαν ως ένα από τα 100 πιο καινοτόμα εκπαιδευτικά προγράμματα στην Ελλάδα στην Πρωτοβάθμια και Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση από το Υπουργείο Παιδείας και Θρησκευμάτων. Για περισσότερες πληροφορίες για τις δράσεις της οργάνωσης μπορείτε να επισκεφτείτε το www.planetagents.org.
StefanosΒιογραφικό: Στέφανος Κολτσιδόπουλος Σπούδασε Visual 
Communication Design και Animation στο Middlesex University
 και Computer Animation στο London Guildhall University.
 Εργάστηκε σε κανάλια με παγκόσμια εμβέλεια όπως το ΜTV,
 ενώ σήμερα συνεργάζεται με μεγάλες διεθνείς διαφημιστικές 
εταιρείες σε Ελλάδα,

Παρασκευή, 26 Δεκεμβρίου 2014

"Tο ποντικάκι που ήθελε να αγγίξει ένα αστεράκι" του Ευγένιου Τριβυζά - η ταινία


«Το Δωδεκαήμερο των Χριστουγέννων»της Φρίντας Κριτσωτάκη. Διαβάστε το εδώ δωρεάν!




Το εκπαιδευτικό πρόγραμμα «Το Δωδεκαήμερο των Χριστουγέννων», αποτελεί μια πρόταση της Φρίντας Κριτσωτάκη για διεπιστημονική προσέγγιση της θεματικής αυτής ενότητας. Είναι ένα σχέδιο
εργασίας (project) κοινωνικού και πολιτιστικού περιεχομένου, γιατί συνδέεται με τις γιορτές του Δωδεκαήμερου και σχετίζεται με τις θρησκευτικές, λαογραφικές και κοινωνικές παραδόσεις του λαού μας.

Μπορεί να εκπονηθεί από παιδιά προσχολικής και σχολικής ηλικίας, να ενσωματωθεί στο αναλυτικό πρόγραμμα και να συνδεθεί με τις διάφορες επιστήμες και περιοχές της γνώσης. Δίνει αρκετές ευκαιρίες για βιωματική, συλλογική ή ατομική μάθηση.

Μπορείτε να κατεβάσετε δωρεάν το ψηφιακό βιβλίο της Φρίντας Κριτσωτάκη με τίτλο «Το Δωδεκαήμερο των Χριστουγέννων» από τη διεύθυνση www.saitapublications.gr/2014/12/ebook.123.html (σε μορφή .pdf)

Πέμπτη, 27 Νοεμβρίου 2014

"Επιχείρηση Καλικαντζαροσκοπεία" Εορταστικό παραμύθι της Χρυσοθέας Μπασιά. ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΕΔΩ ΔΩΡΕΑΝ!


ΤίτλοςΕπιχείρηση Καλικαντζαροσκοπεία 
Συγγραφέας: Χρυσοθέα Μπασιά

Συντελεστές: Επιμέλεια-Διορθώσεις: Πάνος Αστίθας, Φωτογραφία εξωφύλλου: Διάνα Σεϊτανίδου
Σελιδοποίηση: Ηρακλής Λαμπαδαρίου

Περίληψη
Προσεκτικά ο Κάντζο, ο νεαρός καλικάντζαρος, μπήκε στο δωμάτιο της μικρής Σοφίας και κοίταξε γύρω του. Είχε μια σημαντική αποστολή!
Ο Άγιος Βασίλης είχε ένα σχέδιο: Τα φετινά Χριστούγεννα θα ήταν διαφορετικά! Υπήρχε ελπίδα! Έμενε μόνο να ακολουθήσουν το πλάνο, αλλά ο Κάντζο το είχε ξεχάσει!

Τι είναι αυτό που φέρνει τον Κάντζο στον κόσμο των ανθρώπων; Γιατί στερεύει η φαντασία των παιδιών; Τι σχέδιο σκαρφίστηκε ο Αϊ-Βασίλης; Μήπως η Σοφία με τον Κάντζο μπορούν τελικά να τον βοηθήσουν;
Κατεβάστε το βιβλίο σε μορφή .pdf (μέγεθος αρχείου: 2,47 ΜB)



Διαβάστε το σε μορφή εικονικού βιβλίου, χωρίς να
 κατεβάσετε το αρχείο απλά πατώντας παρακάτω:


Το συγκεκριμένο βιβλίο, όπως και όλα τα βιβλία των Εκδόσεων ΣΑΊΤΑ, ταξιδεύει ελεύθερα στο Διαδίκτυο με άδεια Creative Commons

Κυριακή, 3 Αυγούστου 2014

LILA: ΧΡΩΜΑΤΙΣΕ ΤΗ ΖΩΗ ΜΕ ΤΑ ΧΡΩΜΑΤΑ ΠΟΥ ΘΕΛΕΙΣ ΕΣΥ!



Lila : μια γλυκιά ταινία μικρού μήκους για τη ζωή Ο Carlos Lascano έφτιαξε μια ταινία μικρού μήκους, τη Lila, για την καθημερινότητα, τη ζωή γενικότερα, και τον τρόπο που τη βλέπει η ζωγράφος-πρωταγωνίστρια. Η Lila φαντάζεται και βάζει τα δικά της χρώματα, δίνει τη δική της 'πινελιά', τη δική της τροπή, σε όσα βλέπει γύρω της, με ιδιαίτερα συγκινητικό και γλυκό κλείσιμο. Ένα φιλμάκι για τη ζωή και την οπτική, τη στάση και τις δυνατότητες που έχει ο καθένας, με στοιχεία κινουμένων σχεδίων.

 

Παρασκευή, 6 Ιουνίου 2014

Μάκης Τσίτας "Απ’ έξω κι ανακατωτά" Παρουσίαση παιδικού βιβλίου



 Μάκης Τσίτας
Απ’ έξω κι ανακατωτά
Εικονογράφηση: Ναταλία Καπατσούλια
ISBN: 978-618-01-0214-7
Σελ.: 48 - Τιμή: 7,70 €


Κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Ψυχογιός, το νέο παιδικό βιβλίο του Μάκη Τσίτα «Απ’ έξω κι ανακατωτά», με εικονογράφηση της Ναταλίας Καπατσούλια.

Η σχολική χρονιά φτάνει στο τέλος της κι ετοιμάζεται η αποχαιρετιστήρια γιορτή. Όλοι οι συμμαθητές του Χρήστου πήραν από ένα ποίημα κι εκείνος το έμαθε αμέσως, και μάλιστα απ’ έξω κι ανακατωτά. Γι’ αυτό και είναι ενθουσιασμένος. Δεν έχει ξαναπεί άλλη φορά ποίημα, και ιδίως μπροστά σε ξένους ανθρώπους. Το λέει ξανά και ξανά, και νιώθει λίγο και σαν ηθοποιός στο θέατρο. Έτσι, όταν έρχεται η μέρα της γιορτής του σχολείου, ανεβαίνει χαρούμενος στη σκηνή για να το απαγγείλει. Θα πάνε άραγε όλα καλά; Και ποια είναι η εξαιρετική ιδέα που έχει ο αγαπημένος του παππούς;

Πρόκειται για μία τρυφερή ιστορία (στη σειρά Φραουλίτσα) που θα βοηθήσει τα παιδιά να ξεπεράσουν την ντροπή τους όταν καλούνται να απαγγείλουν ποιήματα μπροστά σε πολύ κόσμο.


Βιογραφικό:
Ο Μάκης Τσίτας γεννήθηκε το 1971 στα Γιαννιτσά. Σπούδασε δημοσιογραφία στη Θεσσαλονίκη και ασχολήθηκε με το ραδιόφωνο. Από το 1994 ζει μόνιμα στην Αθήνα κι εργάζεται στο χώρο των εκδόσεων. Διευθύνει το ηλεκτρονικό περιοδικό για το βιβλίο diastixo.gr. Κείμενά του (διηγήματα, θεατρικά, ποιήματα), συμπεριλήφθηκαν σε ανθολογίες και δημοσιεύτηκαν σε περιοδικά και εφημερίδες στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Τα μονόπρακτά του «Στην πλατεία» και «Η τηλεόραση» παίχτηκαν στο Θέατρο των Καιρών. Διηγήματά του έχουν μεταφραστεί στα γερμανικά, στα ισπανικά, στα αγγλικά, στα εβραϊκά, στα σουηδικά και στα φινλανδικά.
Έχει γράψει το μυθιστόρημα ΜΑΡΤΥΣ ΜΟΥ Ο ΘΕΟΣ (εκδ. Κίχλη, 2013), τη συλλογή διηγημάτων ΠΑΤΥ ΕΚ ΤΟΥ ΠΕΤΡΟΥΛΑ (εκδ. Καστανιώτη, 1996) και δεκατέσσερα βιβλία για παιδιά. Από τις ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΨΥΧΟΓΙΟΣ κυκλοφορούν επίσης τα βιβλία του ΔΕ ΜΟΥ ΑΡΕΣΕΙ ΤΟ ΓΑΛΑ!, ΠΟΙΑΝΟΥ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΗ Η ΣΟΥΠΑ;, ΟΙ ΦΙΛΟΙ, ΜΗ ΦΕΥΓΕΙΣ, ΓΙΑΤΙ ΔΕ ΜΕΤΡΑΣ ΠΡΟΒΑΤΑΚΙΑ;, ΠΑΡΕ ΜΕ ΚΙ ΕΜΕΝΑ ΜΑΖΙ ΣΟΥ!, ΜΗΝ ΤΑΛΑΙΠΩΡΕΙΣ ΤΟΝ ΑΙ-ΒΑΣΙΛΗ, ΑΧ ΑΥΤΟΙ ΟΙ ΓΟΝΕΙΣ.